Sąd II instancji uwzględnił zażalenie na postanowienie o odmowie w postępowaniu, w którym pełnimy funkcję nadzorcy.
W postępowaniu wydano postanowienie o odmowie zatwierdzenia układu przez sąd I instancji. Kluczowym zagadnieniem było umorzenie odsetek w III grupie wierzycieli. Z tego powodu w grupie III układ nie został przyjęty. Pomimo tego przyjęcie układu jest nadal możliwe w sytuacji, gdy wierzyciele mający łącznie 2/3 sumy wierzytelności zagłosują za przyjęciem układu, a wierzyciele z grupy, która wypowiedziała się przeciw, zostaną zaspokojeni w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego.
Tak też było w tej sprawie – wierzyciel posiadający niemal 92% wierzytelności oddał głos za układem, więc wymagana większość została osiągnięta.
Sąd I instancji uznał jednak, że dłużnik – posiadając majątek, który w upadłości pozwoliłby na spłatę odsetek – nie powinien proponować ich redukcji, jako że miałoby to spowodować zaspokojenie wierzycieli w stopniu mniej korzystnym niż w przypadku ewentualnego postępowania upadłościowego.
Propozycje układowe dłużnika zakładały zredukowanie odsetek i kosztów sądowych należnych wierzycielom w kwocie ok. 11 tys. zł. Tak „mała” kwota, stanowiąca niewielką część pozostałych należności biorących udział w głosowaniu, nie powinna niweczyć zasadniczego celu restrukturyzacji, czyli zapobieżenia upadłości dłużnika.
Sąd II instancji podzielił takie stanowisko. Zaskarżone postanowienie zostało uchylone i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, a układ został zatwierdzony.